Antony is vastbesloten zijn jonge kinderen zelf op te voeden

Het verhaal van een alleenstaande vader

Terwijl zijn jonge kinderen voor hem scharrelen, verschijnt een liefdevolle lach op het gezicht van Antony; een alleenstaande vader van dochter Wangari*, 3, en zoon Njuguna*, 2. Hun situatie is moeilijk, maar hij doet er alles aan om in de basisbehoeften van zijn kinderen te voorzien én om tijd met hen door te brengen terwijl ze opgroeien. Antony wil zelf zijn kinderen opvoeden.

vader wast kleding met zijn kinderen
Antony was samen met zijn kinderen kleding voor hun huisje

De jongste was vier maanden oud toen hun moeder vertrok. In het begin was Antony bang en nerveus omdat hij niets wist over het opvoeden van jonge kinderen. Nu doet hij ze zonder omhaal van woorden in bad, wast hun kleren, kookt, geeft ze te eten en doet de huishoudelijke klusjes.

“Ik woon nu een jaar en zes maanden alleen met mijn kinderen”, vertelt de 45-jarige schoenmaker uit Nairobi. “Het is hard werken geweest, heel hard werken, maar het wordt nu wat makkelijker omdat de kinderen een beetje gegroeid zijn. Ik heb de kwetsbaarste leeftijd van de kinderen al overleefd en ze doen het goed.”

‘Er gaan dagen voorbij dat ik niets verdien

In de straten naast hun huisje zijn geïmproviseerde bedrijfjes gevestigd, zoals Antony’s schoenmakerij – de afgelopen vier jaar hun levensader. Wangari vindt het leuk om haar vader te helpen met het ordenen van schoenen op het ‘verkoopkleed’ en wanneer hij schoenen repareert zijn de kinderen om hem heen of spelen in de buurt met andere kinderen. Maar op dit moment gaan de zaken niet goed, een direct gevolg van corona. Zijn buren, die zijn belangrijkste klanten zijn, vragen nauwelijks nog naar zijn diensten.

Antony: “Ze zijn afhankelijk van een dagloon en de situatie met COVID-19 heeft hen gedwongen hun behoeften opnieuw te prioriteren, schoenen staan daarbij niet voorop. Soms gaan er drie dagen of wel een week voorbij zonder dat ik ook maar één cent verdien. Met tijdelijke andere klussen probeer ik nog wat te verdienen, de kinderen laat ik dan achter bij buren. Maar het houdt niet over.”

Het verlies van inkomen geeft hem grote zorgen, vooral of hij zijn kinderen genoeg te eten kan geven. “Vandaag ben ik naar de winkel gegaan en heb ik dit brood op krediet gehaald. Ik haal elke dag melk voor thee uit die winkel en ik betaal later.”

Gereduceerd tot ‘niets’

Hoe anders was het een jaar geleden, voor corona, toen de zaken nog goed gingen. “Ik verving dagelijks schoenzolen en verkocht kant-en-klare schoolschoenen. Had leer, zolen en veters op voorraad, zodat ik mensen direct kon helpen. Ik woonde in een groot huis, met een compleet bankstel en een gasfornuis. Ik heb de huur moeten opzeggen en alles moeten verkopen om eten te kunnen kopen voor mijn kinderen en nu woon ik hier…”

Hier is een éénkamer hutje van ijzeren platen in een smal steegje. Er zijn geen ramen, een lamp hangt troosteloos aan het plafond en verlicht de weinige meubels in het huis. “Tot voor kort deelde ik het enige bed met mijn kinderen. Maar een buurman heeft me een sofa gegeven, die mijn dochter nu heeft gevorderd. Ze vindt het heerlijk om erop te slapen omdat de kleuren zo vrolijk zijn”, zegt hij lachend.

Maar zijn blik staat direct daarna bedrukt. “Ik heb vanaf april vorig jaar (2020) tot op de dag van vandaag de huur van dit huis niet kunnen betalen. Ik ben mijn huisbaas veel geld schuldig. De kinderen zijn de reden dat hij me er niet heeft uitgezet. De pandemie heeft me tot niets gereduceerd.”

‘Ik kies ervoor om zelf voor mijn kinderen te zorgen

Ondanks alles is hij is vastbesloten om zijn kinderen zelf op te voeden. Zijn buren zijn onder de indruk van zijn beslissing, maar adviseren hem tegelijkertijd om zijn dochter en zoon in een kindertehuis onder te brengen. Met zijn handen vol kan hij immers niet werken.

Vastberaden: “Ik zeg ze dat ik dat niet kan doen. Ik wil mijn eigen kinderen opvoeden tot ze volwassen zijn. Ik geniet er erg van om bij hen te zijn. We hebben voedselproblemen, maar mijn kinderen zijn tevreden met wat er is en dat maakt me gelukkig. Zij maken mij gelukkig”

Het maakt de familie een soort spektakel in de buurt, waar de meeste gezinnen een vrouw aan het hoofd hebben en mannen juist geneigd zijn hun gezinnen in de steek te laten. Maar Antony wil niet dat zijn kinderen van hem gescheiden worden, wat hij nodig heeft is steun om zijn wens van een goede toekomst en een gezondere omgeving voor hen te verwezenlijken. 

Het SOS familieversterkend programma werkt met kwetsbare gezinnen zoals dat van Antony om hun middelen van bestaan te herstellen, de capaciteit van de ouder(s) op te bouwen en hen toe te rusten om de stabiliteit te bieden die kinderen nodig hebben om zich te ontplooien. Antony is recentelijk aangemeld voor het programma. Door zijn gezin te versterken, zal hij geen alternatieve zorg meer nodig hebben. De kinderen kunnen volgend jaar naar school en dan heeft Antony zijn handen vrij om te werken.

“Ik wil dat mijn kinderen het maken in het leven en dat ze succesvol zijn in hun opleiding. Ik zal blij zijn als ik ze goed kan opvoeden,” zegt hij, zijn ogen glimmen. “In deze buurt worden kinderen die niet naar school gaan straatkinderen. Ze sluiten zich aan bij groepen straatkinderen en gaan voor zichzelf zorgen. Ik heb kinderen zien lijden en ik wil niet dat mijn kinderen lijden. Ik hou van mijn kinderen en ik kies ervoor om zelf voor ze te zorgen, zodat ze vol vertrouwen kunnen opgroeien in de wetenschap dat ik er altijd voor ze ben.”

Antony kiest ervoor zijn kinderen zelf op te voeden, samen met zijn kinderen wandelt hij door de buurt

*Namen veranderd om de privacy van de kinderen te beschermen.

Geef kinderen een veilig thuis

Sorry

De versie van de browser die je gebruikt is verouderd en wordt niet ondersteund.
Upgrade je browser om de website optimaal te gebruiken.