Het verhaal van Fatima

fatima michel koreman sos kinderdorpenDaar staat ze, haar schouder tegen de geïmproviseerde deurpost en haar blik langs mij heen richting de bergen. Daar waar die bergen hun hoogste punt bereiken is haar thuis, Syrië. Haar huis staat er niet meer, vriendjes van school zijn allemaal hun eigen weg gegaan op zoek naar veiligheid of overleden door een van de vele bommen die terecht zijn gekomen in haar buurt. En zij staat daar in een plastic tent zonder verwarming. De vloeren zijn van hout, voelen vochtig en op de grond liggen wat stukken schuim waar ze op kan slapen. Aan haar been houdt een kleiner zusje zich vast met ogen vol tranen. Het huilen valt haar niet meer op want de kinderen in dit vluchtelingenkamp huilen, wenen, snikken en zijn vaak angstvallig stil. Allemaal dragen ze trauma’s met zich mee waarvan ik me geen voorstelling van kan maken. En dat is gek, want mijn eigen ouders hebben de oorlog meegemaakt hier in Nederland. Ook zij hebben slechte tijden gekend, honger, verdriet en zijn dierbare verloren. Mijn vader verloor zijn moeder en werd grootgebracht in een weeshuis.

En nu sta ik hier op de grens van een oorlogsgebied en ben ik omringd door kinderen die net als mijn ouders hun leven moeten leiden in tijden van een oorlog.

Ik probeer me af te vragen waar Fatima aan denkt? Waar denk je aan als je honger hebt, je al je kleding over elkaar heen moet dragen om warm te blijven? Zou ze denken aan vriendjes, aan school of probeert de zich te herinneren hoe haar kamer eruit zag? Ik zou het haar wel willen vragen maar hoewel ze recht voor me staat is ze er niet. Fatima is nog in Syrië, de plek waar ze haar hart heeft achtergelaten.

Fatima is een van de tientallen kinderen die we hebben ontmoet in het vluchtelingenkamp. En waar ik in het verleden ook getraumatiseerde kinderen heb ontmoet was er altijd een twinkeling in de ogen. Een soort spiegel van de kinderziel die nog in het hoofd aanwezig was. Die oplichtte als je een grapje maakte of je best deed een lach op de gezichten te toveren voor een foto. Niet bij deze kinderen, ze lachen niet en lijken te zijn gevangen in een cocon van weemoedigheid. Ze staren veel in de verte en als ze je aankijken dringen ze in een keer door tot in je hart. Dat doen ze niet met opzet maar gewoon omdat de onschuld van het kind niet meer als een spons tussen jou en hen inzit. Het zijn kinderen die moeite hebben om nog kind te zijn. Ze spelen niet maar overleven. Ze praten niet maar denken aan wat ze hebben meegemaakt en hoe hun toekomst er nu uit is komen te zien. Ze proberen te slapen maar worden iedere nacht schreeuwend wakker van de vele nachtmerries.

Een team van SOS Kinderdorpen komt regelmatig langs en kent de families. Ze kunnen de trauma’s niet weghalen. Ze kunnen de kinderen niet laten lachen of zorgen dat de nachtmerries niet meer terugkomen. En toch kunnen ze soms met kleine dingen geweldig mooie resultaten bereiken. Natuurlijk door het leven wat dragelijker te maken met wat voeding, warme kleren of medische hulp, maar ook door aandacht te geven er even voor iemand te zijn. Door te luisteren naar een kind, een knuffel te geven maar vooral door ze te laten blijken dat ze er mogen zijn. Hoewel Libanon overspoeld wordt met vluchtelingen en er best mensen zijn die vinden dat het land niet meer mensen kan herbergen zijn de Syriërs welkom. Inmiddels al meer dan een miljoen vluchtelingen op een bevolking van nog geen zes miljoen is natuurlijk veel maar toch weet iedereen dat een warm welkom belangrijk is.

Fatima zal iedere dag kijken naar die bergen en op het moment dat de zwarte rookpluimen niet meer zichtbaar zijn, de geluiden van bommen in de verte zijn weggeëbd zal ze met haar familie weer op reis gaan. Terug naar haar land, terug naar haar hart. Wanneer die dag komt zal niemand weten en dan vind ik het fijn dat er mensen van SOS Kinderdorpen zijn die een stukje van hun hart delen met Fatima.

Michel Koreman - worldfamous.nl
-- Michel reisde als vrijwilliger voor SOS Kinderdorpen af naar Libanon waar hij de schrijnende situatie voor ons in beeld bracht --

SOS Kinderdorpen en de Postcode LoterijSOS Kinderdorpen en CBF KeurmerkSOS Kinderdorpen en ANBI 
 
Giro: 2280
Iban: NL90INGB0000002280 

Disclaimer   Privacy en cookies
Volg ons via   Facebook Twitter Youtube  Pinterest

/* pageName= Het verhaal van Fatima pagePrefix= breadCrumb=Wat doet SOS / Noodhulp / Vluchtelingencrisis / Het verhaal van Fatima mainDomain=sos-kinderdorpen.nl langIdentifier=NL:nl,nl */