Wereldjongeren: Andi en Stephan

Kennismaken met het werkveld

Waar dromen jonge mensen op de hele wereld over? Wat doen ze om die dromen te bereiken en welke obstakels moeten ze daarbij overwinnen? Dit keer vertellen de Indonesische Andi en de Nederlandse Stephan over hun stage en hoe die bijdraagt aan hun voorbereiding op werk en het vinden van hun droombaan.

Andi en Stephan vertellen over hun stage en droombaanTijdens hun opleiding maken jongeren via een stage kennis met de werkvloer. En de werkvloer maakt kennis met hen. Maar bijna een kwart van de jongeren tussen de 15 en 24 jaar in Indonesië is niet aan het werk of aan het studeren en heeft niks aan een stage of heeft nog nooit stage gelopen. Dit blijkt uit cijfers van de International Labour Organization, een organisatie van de Verenigde Naties die zich met arbeidsvraagstukken bezighoudt. Ter vergelijking: in Nederland ligt dit percentage net onder de tien procent.  
 
Andi Supriyanto (21)

Woont zelfstandig in de Indonesische stad Bandung en gaat tijdens zijn vakanties terug naar het SOS jongerenhuis waar hij opgroeide. Zit in het laatste jaar van zijn bachelor Verpleegkunde en loopt stage in een ziekenhuis. Volgend jaar begint hij aan zijn coschappen die een jaar zullen duren.  

"Toen ik twee dagen oud was, kwam ik bij SOS terecht. Met mijn biologische ouders heb ik nooit contact gehad: ik weet niets van ze. Ik ben opgegroeid in een SOS familie. Zonder SOS had deze studie waarschijnlijk niet kunnen doen: veel Indonesische jongeren gaan na de middelbare school meteen werken, maar ik kon doorstuderen. Door mijn SOS moeder en de begeleiders ben ik altijd gestimuleerd om door te leren. Zo moest ik een presentatie geven waarom ik wilde studeren; daarna hielpen ze me een sponsor vinden die mijn opleiding wilde betalen. Inmiddels woon ik op mezelf in Bandung, in een pension. Dan ben ik dichter bij mijn school en mijn stage."
 
Achtergrond onderwijs Indonesië
Andi is een van de ruim vijftig miljoen studenten in Indonesië. Het land heeft, na China, India en de Verenigde Staten, het grootste onderwijssysteem ter wereld. Dat levert ook de nodige problemen op. Indonesië heeft de afgelopen jaren een inhaalslag gemaakt; zo is het gat tussen rijke en arme studenten en dat tussen studenten van het platteland en uit de stad kleiner geworden. Toch blijft het aantal studenten in Indonesië achter in vergelijking met buurlanden.
 
"Een stage regelen verliep eigenlijk vrij makkelijk, dat ging allemaal via mijn opleiding. Tijdens mijn stage maak ik lange dagen en ondersteun ik de dokters. Zo maak ik ochtendrondes waarbij ik toezie op persoonlijke hygiëne van de patiënten en ik ervoor zorg dat ze de juiste medicijnen krijgen. Tijdens mijn stage leer ik om samen te werken met collega’s, zoals voedingsdeskundigen en apothekers. Maar de belangrijkste les is de communicatie met patiënten. Goed met ze praten en naar ze luisteren is soms moeilijk, omdat patiënten ziek zijn; maar ik ontdek steeds beter hoe ik hen en hun familie op hun gemak kan stellen. Eerst wist ik dan niet wat ik moest zeggen, maar tegenwoordig kan ik professioneel blijven en tegelijkertijd laten blijken dat ik meeleef. Daardoor ga ik er helemaal voor en weet ik zeker dat dit het werk is dat ik wil blijven doen.
 
Van mijn SOS moeder en begeleider heb ik geleerd dat je elkaar altijd moet respecteren en helpen en ik denk dat precies dat me zo aanspreekt aan de opleiding verpleegkunde. Ik wil dat gevoel doorgeven aan mijn SOS-broers en -zussen. En ik wil ze laten zien dat je, onder welke omstandigheden je ook opgroeit, altijd je dromen moet najagen.
 
Liefst zou ik, na mijn coschappen van komend jaar, een master volgen, bijvoorbeeld Gezondheidswetenschappen aan de Universiteit van Maastricht. Maar daarvoor moet ik opnieuw op zoek naar een sponsor, dus dat wordt lastig. Ik wil niet in het buitenland blijven, maar ik wil er wel graag ervaring opdoen. In veel landen is de zorg beter. Uiteindelijk wil ik die kennis meenemen naar Indonesië. Ik denk dat er dan wel een baan voor me is. Zorg is altijd nodig."
 
Stephan van de Ven (28)

Woont in een studentflat in Amsterdam. Studeert Leisure Management (vrijetijdsmanagement). Liep stage bij een tour operator in Rome. 

"Mijn opleiding Leisure Management is internationaal gericht en daarom wilde ik graag stage lopen in het buitenland. In het jaar voor mijn stage had ik een project gedaan over Italië en ik ontmoette mensen die naar Rome gingen. Toen dacht ik: dat is het, ik zoek een stage in Rome! Ik heb ontzettend veel websites bezocht, een stagebureau ingeschakeld dat hielp met zoeken. Uiteindelijk vond ik een touroperator waarbij ik terecht kon. Ik kreeg daar zelfs een stagevergoeding, wat heel bijzonder is. Ook kreeg ik een Erasmus beurs van de Europese Unie en had ik van tevoren gespaard. Geld van mijn ouders heb ik bijna niet nodig gehad.
 
Ik woonde inmiddels zelfstandig, dus voor mijn ouders was het geen grote omslag dat ik vijf maanden wegging. Zij vonden het, net als mijn vrienden, juist heel erg vet dat ik naar Rome ging en hebben me daarin gesteund. De keuze voor een buitenlandse stage was ook makkelijker omdat een aantal van mijn vrienden al ooit in het buitenland hadden gezeten. Door alle ervaring en de zelfstandigheid die ze in het buitenland opdeden, kwamen ze sterker terug. Dat wilde ik ook.
 
Zo kwam ik in Rome terecht, waar ik productspecialist bij een touroperator werd. Ik hield me daar bezig met het opzetten van dagtrips en koppelde feedback terug van toeristen die waren meegeweest. Zo maakten we de trips langzaam beter en kreeg ik de kans om ontzettend veel van de stad te zien. Dat was natuurlijk mooi meegenomen!
 
Mijn stage heeft mijn perspectief op een baan verbeterd; ik kreeg zelfs al een baan aangeboden bij de touroperator. Ik wil niet meteen aan de slag wanneer ik klaar ben met mijn studie. Door deze stage ben ik internationaal georiënteerd geraakt en meer geïnteresseerd in cultuur. Het liefst zou ik Intercultural Management gaan studeren in Dijon, in Frankrijk. Mijn doombaan is om als consultant intercultural management bij de Europese Unie te werken. Dan onderzoek je hoe je culturele diversiteit het best kunt inzetten binnen een organisatie. Met die master op zak is zo’n baan zeker haalbaar."

 
Dit artikel is het tweede deel in de serie ‘Wereldjongeren’ in samenwerking met OneWorld. Omdat het 12 augustus Wereldjongerendag is, wil SOS Kinderdorpen deze maand jongeren aan het woord laten over hun dromen en uitdagingen. De organisatie ontwikkelt voor kwetsbare jongeren werkgelegenheidsprogramma’s om hen te begeleiden naar de banenmarkt en een zelfredzaam bestaan. Dit doen ze door middel van trainingen en het delen van ervaringen. Vanuit de kinderdorpen kunnen jongeren op latere leeftijd doorgroeien naar jongerenhuizen, waar ze begeleid worden in hun opleiding en verdere levensloop. 

Het derde deel van deze serie wordt volgende week gepubliceerd en gaat over het solliciteren. 


Auteur: Roos Derrix
Bron: oneworld.nl

SOS Kinderdorpen en de Postcode LoterijSOS Kinderdorpen en CBF KeurmerkSOS Kinderdorpen en ANBI 
 
Giro: 2280
Iban: NL90INGB0000002280 

Disclaimer   Privacy en cookies
Volg ons via   Facebook Twitter Youtube  Pinterest

/* pageName= Wereldjongeren: Andi en Stephan pagePrefix= breadCrumb=Wat doet SOS / Jongeren helpen / Next Economy / Wereldjongeren: Andi en Stephan mainDomain=sos-kinderdorpen.nl langIdentifier=NL:nl,nl */