Het verhaal van Esther

Esther van der Hoeven, 45 jaar, woont in Amsterdam en heeft bijna 10 jaar bij SOS Kinderdorpen gewerkt. Heeft een neefje Tristan van 8 jaar en een nichtje Arwen van 11 jaar. Namens Arwen en Tristan sponsort Esther sinds 2012 de 10-jarige Najja in Gulu, Oeganda en de 9-jarige Sunee in Chiang Rai, Thailand. Esther koos bewust voor een jongen en een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als haar neefje en nichtje. En voor verre landen: dat leek haar extra aansprekend voor de kinderen. Zelf vond ze het ook leuk om twee kinderdorpen te steunen die volledig door giften van Nederlandse donateurs gefinancierd worden. Als hoofd van het SOS serviceteam sprak Esther regelmatig donateurs die deze kinderdorpen steunen. En dat hebben ze nu gemeen. 

Kritisch
Persoonlijk is Esther kritisch op goede doelen. Ze kent de discussies die er vaak gaande zijn en snapt ze soms ook wel. Ze kijkt zelf dan ook kritisch naar de doelen die ze steunt. Eigenlijk vindt ze dat landen zelf voor hun kinderen zouden moeten (kunnen) zorgen. Maar ze weet ook uit ervaring dat niet alle landen daartoe in staat zijn om wat voor reden dan ook. “Kinderen mogen daar nooit de dupe van worden. Zolang het nodig is, hebben wij de plicht om voor die kinderen op te komen, want zelf kunnen ze dat niet.”  

Waarom ben je donateur geworden? 
“Ik heb de mogelijkheden en de middelen om te helpen. En dan moet je dat ook doen vind ik. Ik heb een goed leven en wil anderen daarvan mee laten genieten. Zo ben ik ook opgevoed: altijd klaar staan om anderen te helpen als dat in je vermogen ligt. Bij SOS weet ik dat het geld goed wordt besteed en ik sta er 100% achter. Dat kan ik met zekerheid zeggen na hier bijna 10 jaar te hebben gewerkt. Maar ik blijf kritisch hoor! Ook op mijn eigen goede doel.”

Waarom ben je kind sponsor geworden? 
“Ik wilde naast werken bij SOS ook in het veld een bijdrage leveren. Maar ‘gewoon’ donateur zijn, trok me niet zo. Ik wilde iets bijzonders doen. Ik vond het mooi symbolisch om samen met mijn neefje en nichtje persoonlijk te steunen: om kinderen van hun eigen leeftijd een familie te geven. Een familie zoals wij dat hier ook van elkaar zijn."

“Ik vond het ook wel belangrijk om dit niet bij hun geboorte te doen, maar juist op het punt dat ze midden in hun ontwikkeling zitten."

"Arwen en Tristan zijn heel gezegend met van alles: een lieve papa en mama die van alles met ze ondernemen, opa’s en oma’s die altijd voor ze klaar staan, een leuke school waar ze graag naar toe gaan, zwemmen, voetballen en genoeg Lego om een kinderdorp van te bouwen. Misschien lijkt dat niet zo bijzonder, maar wat is het fijn dat ze dat allemaal hebben.” 
Mijn neefje en nichtje zijn slimme kinderen en heel nieuwsgierig. Ik wil hen dan ook niet zozeer iets leren en hen zeker niet iets opdringen. Maar ik wil op deze manier iets van mezelf met hen delen, aan hen meegeven. Hen op deze speelse, leuke manier iets laten zien van hoe ik in het leven sta. Van mijn interesse in de wereld en de mensen om ons heen. Door Najja en Sunee wordt tastbaar wat ik doe en waar ik voor sta. Verder is het helemaal aan hen wat ze daarmee doen. Ze mogen zelf hun mening vormen.”

Hoe is je relatie met je neefje en nichtje? 
“Goed! Ik ben voor hen denk ik de tante in Amsterdam met wie ze andere dingen doen. Ik leid hier in de stad toch een ander leven dan zij in hun Vinex-wijk in Utrecht met het hele gezin. Ik woon in een appartementje midden in een drukke wijk in de hoofdstad. Als ze bij mij komen logeren, mogen ze in het grote bed slapen en tante Essie kampeert ernaast! Met al hun knuffels en boeken om ons heen. Alleen al overdag lekker door de stad wandelen en ergens “borrelen”, is voor hen een hele belevenis. Het hoeft helemaal niet altijd groots en meeslepend. Ze zijn ook blij met kleine dingen. Lekker afhaal-Indonesisch en met het bord op schoot een filmpje kijken samen. Knus en gezellig.” 

Is er contact tussen je neefje en nichtje en de SOS kinderen? 
“Het werkt nu zo dat ik de sponsoring betaal, maar Arwen en Tristan alle informatie en post krijgen. Hoe cool is dat: een brief uit Oeganda of Thailand! Als er nieuws is, bellen ze me om erover te vertellen. Ik kan dan allerlei dingen toelichten natuurlijk, dus dat is leuk. Wat ze vooral ieder jaar leuk vinden, is de kerstkaart uit Thailand. De kinderen maken daar de mooiste kleine kunstwerkjes. Hun moeder, mijn zusje, vertaalt de brieven en verslagen voor ze, want die zijn in het Engels en daar zijn ze nog net iets te jong voor. Meestal sturen ze dan samen iets terug, knutselen ze iets of schrijven ze brieven. Tristan is helemaal blij dat hij dezelfde hobby heeft als Najja: voetbal! De foto’s van Sunee en Najja worden altijd goed bewaard. Het leeft wel bij hen.”

SOS Kinderdorpen en de Postcode LoterijSOS Kinderdorpen en CBF KeurmerkSOS Kinderdorpen en ANBI

Giro: 2280
Iban: NL90INGB0000002280 

Disclaimer   Privacy en cookies
Volg ons via   Facebook Twitter Youtube  Pinterest

/* pageName= Het verhaal van Esther pagePrefix=soskdnl breadCrumb=Sponsor een kind / Sponsor ervaringen / Het verhaal van Esther mainDomain=sos-kinderdorpen.nl langIdentifier=NL:nl,nl */